Zlatan Ibrahimoviq vendosi të shpjegojë me detaje disa nga momentet më të vështira të jetës së tij.
Ibrahimoviq ka rrëfyer një nga episodet më të vështira në librin “Adrenalina: Historia ime e patreguar” ku ka folur për vdekjen e vëllait të tij Sapkos. Vëllai i tij vdiq në moshën 42-vjeçare pas një beteje të gjatë me leuceminë.
Një nga tatuazhet e shumta në trupin e tij ia ka kushtuar atij.
“Nuk dua të mendoj se si do të jem kur të plakem dhe si do të plaken tatuazhet e mia, i kam bërë tatuazhe qëllimisht në shpinë që të mos i shikoj”. Nuk kam asnjë tatuazh në këmbë, vetëm plagë nga stili im i lojës dhe historia ime e futbollit. Në dorën time kam bërë tatuazh datën e lindjes së vëllait tim Sapkos, i cili vdiq në moshën 42 vjeçare, më 30 prill 1973. Leuçemia e mori për vetëm 14 muaj, kështu që nuk dua të mendoj për të ardhmen dhe unë përqendrohuni vetëm në këtë moment, në të tashmen”, shkruan në librin e sulmuesit suedez për atë moment të vitit 2014.
Toutes nos condoléances à #Zlatan Ibrahimovic et sa famille. Sapko, #RIP ! pic.twitter.com/2EiIb1hotM
— Foot4Lovers (@Foot4Lovers) April 15, 2014
Ai nuk u ndal me kaq.
“Përpiqem të mos humbas asnjë sekondë dhe përpiqem të jem sa më afër djemve të mi dhe të kaloj kohë me ta dhe me njerëzit që dua sepse e di që jeta fluturon dhe se një ekzaminim mjekësor mjafton për të ndryshuar gjithçka përgjithmonë. ”, shkruan Ibrahimovic në librin e tij.
Ai shpjegoi gjithashtu se si vëllai i tij e kuptoi se nuk ishte mirë.
“Kur e pyeta Sapkon se si e vuri re që ishte i sëmurë, më tha se po ecte në rrugë dhe befas filloi të ndihej i çuditshëm, sikur po zhytej në trotuar. Ndjehej sikur ishte nën ujë, nuk merrte dot frymë. Ai shkoi menjëherë në spital dhe iu nënshtrua një sërë analizash, por nuk i thanë asgjë. Të nesërmen doktori mori në telefon babain tim dhe i tha gjithçka”, e pyeti se çfarë lloj leucemie ishte dhe mori përgjigjen “agresive”, dhe fatkeqësisht gjendja nuk u përmirësua pas terapive fillestare, për më tepër duket se ka vetëm përkeqësuar.
Sapko filloi terapinë, por gjendja e tij u përkeqësua në pak muaj. U ktheva nga Parisi ku kisha luajtur dhe e gjeta të fryrë, pa flokë, tashmë duke luftuar për të lëvizur. Ishte shumë e vështirë për mua ta shihja në një gjendje të tillë. Nuk isha gati. Atij iu desh të merrte një mori ilaçesh që të ndihej më mirë, por ishte vetëm për një kohë të shkurtër. Babi e çoi në banjë, pastaj u kthye në dhomën e ndenjjes dhe më pranoi për herë të parë: Nuk ka shpresë. E pashë dhe kuptova seriozitetin e shikimit të tij. Nuk mund të merrja frymë, as të gëlltisja. Por si? Sapko më dha shpresë, dhe babai im e hoqi atë. Me gjithë forcën fizike që kisha, me të gjitha paratë, me të gjitha të njohurit, nuk mund të bëja asgjë për të ndihmuar vëllain tim. Ndihesha plotësisht i pafuqishëm, si zero absolute. Isha i shkatërruar”, ka shkruar Zlatan në një rrëfim prekës.