Regjisja franceze Pauline Loquès debuton në kinema me “Nino”, një portret në kohë reale që ndjek një fundjavë të tensionuar në Paris. Stili i filmit ngjan me klasikën e Agnès Varda “Cléo nga 5 në 7”, duke e bërë rrëfenë të ndjehet si një shëtitje nëpër jetën e përditshme, me ndjenja të thella dhe pakëzë të çlirimit.
Théodore Pellerin luan rolin kryesor si Nino, një i ri që në mbrëmjen e 30‑të të jetës së tij zbulon se ka kancer të fytit, i shkaktuar nga HPV. Mjeku i thotë se për të ruajtur shanset për fëmijë duhet menjëherë të ngrijë një mostrë spermë, përpara se të fillojë kimoterapinë dhe radioterapinë të hënë. Gjatë këtij fundjave, Nino përballet me situata të përditshme: takon ish-ndërtesën Camille Rutherford, por nuk i mund t’i shpërndajë lajmin; bisedon me nënën e tij (Jeanne Balibar) që ka jetën e vet; kalon nëpër një festë të ditëlindjes dhe përfundon duke u bllokuar jashtë banesës. Një takim i rastësishëm me Zoé (Salomé Dewaels), një nënë e re, i jep Ninos një pamje të trishtueshme të një të ardhmeje si burrë dhe baba, e cila mund të mos realizohet kurrë.
Performanca e Pellerin është e fortë, duke kapur ndjenjën e stoisëmit dhe e papërgjegjshmërisë së Ninos përballë lajmit të rëndë. Camille Rutherford sjell një ndjenjë nostalgjie, ndërsa cameoja e Jeanne Balibar ofron një moment të ngrohtë familjar. Një shfaqje e shkurtër e Mathieu Amalric duket pak e vetëdijshme, dhe skenat ku Nino jep mostrën e spermës duken të pakta dhe të pakta. Megjithatë, filmi arrin të kapë realitetin e përditshmërisë, me ngjashmëri të çuditshme dhe të papritur, duke treguar se jeta nuk ndalon për lajmet e këqija.
Në përgjithësi, “Nino” është një skicë e zgjuar e mënyrës se si realiteti i përditshëm, me të gjitha turpërimet dhe banalitetet e tij, vazhdon të ecë përpara. Edhe pse ka disa skena të pakta dhe një cameo të vetëdijshëm, ndjeshmëria e tregimit dhe interpretimi i aktorit kryesor e bëjnë filmin të vlefshëm për shikuesit që kërkojnë një histori intime dhe të ndërlikuar.