Barazimi pa gola i Anglisë ndaj Ganës të martën mbrëma ishte shenja e parë shqetësuese për skuadrën e Thomas Tuchel në Kupën e Botës 2026. Pas një fillimi optimist, “Tre Luanët” u shfaqën të parashikueshëm, të ngadaltë dhe pa ide në fazën e sulmit. Gana qëndroi e disiplinuar në mbrojtje, duke e detyruar Anglinë të përballej me një bllok të ulët të cilin nuk arriti ta thyejë.
Për Tuchel, shqetësimi shtohet pasi kundërshtarët e ardhshëm mund ta kopjojnë këtë strategji. Anglia ka nevojë për një lojtar të aftë për të mbajtur topin në hapësira të ngushta dhe për të krijuar raste. Ky lojtar ndodhet në skuadër, por aktualisht nuk po përdoret siç duhet: Morgan Rogers.
Debati para turneut përqendrohej nëse Jude Bellingham apo Rogers duhet të luanin si numri 10 në formacionin 4-2-3-1 të Tuchel. Megjithatë, detyrimi për të zgjedhur vetëm njërin është kufizues. Rogers ka shkëlqyer në krahun e majtë për Aston Villën, duke u zhvendosur në qendër për të krijuar mbingarkesa. Vendosja e tij në këtë pozicion do të shtonte kreativitetin që i mungon Anglisë, duke lejuar njëkohësisht që Marcus Rashford të jetë një opsion shtesë nga stoli.
Statistikat e Rogersit gjatë sezonit 2025/26 në Premier League janë mbresëlënëse. Ai regjistroi 16 kontribute për gol në 37 ndeshje dhe ndihmoi Aston Villën të fitonte Europa League. Për më tepër, ai krijoi 13 raste të mëdha, duke tejkaluar Bukayo Sakën dhe duke qenë më produktiv se Jude Bellingham, i cili në LaLiga krijoi nëntë raste të mëdha më pak.
Rogers është treguar më efektiv kur luan nga krahu i majtë, me një mesatare prej një kontributi për gol çdo 1.8 ndeshje, krahasuar me 2.1 kur luan në qendër. Kjo aftësi për të depërtuar në zona të ngjeshura është pikërisht ajo që i mungoi Anglisë ndaj Ganës.
Anglia ka ende kohë për të bërë ndryshime përpara fazës së eliminimit, duke filluar nga ndeshja me Panamanë të shtunën. Nëse Tuchel dëshiron ta bëjë ekipin më të paparashikueshëm, ai duhet të gjejë mënyrën që Rogers dhe Bellingham të luajnë së bashku.