Në Zvicër, konsumatorët mund të pajisen me internet fiber optik me shpejtësi deri në 25 Gigabit për sekondë. Kjo lidhje është simetrike dhe e dedikuar, që do të thotë se nuk ndahet me fqinjët. Përveç kësaj, përdoruesit mund të zgjedhin shpejtësi prej 1 ose 10 Gigabit nga disa ofrues konkurrues. Në këtë model, infrastruktura fizike trajtohet si një aset neutral dhe i përbashkët.
Në Shtetet e Bashkuara, situata është e ndryshme. Konsumatorët zakonisht kanë mundësi zgjedhjeje shumë të kufizuara, pasi ofruesit operojnë në territore të mbrojtura, duke krijuar atë që përshkruhet si një kartel.
Gjermania përballet me sfida të ngjashme. Qasja e vendit ndaj “konkurrencës së infrastrukturës” ka nxitur kompani të ndryshme të ndërtojnë rrjete paralele, duke shkaktuar shpenzime të panevojshme për gërmime të përsëritura.
Dallimi thelbësor qëndron në trajtimin e “monopolit natyror”. Ekonomistët e përkufizojnë këtë si një industri ku kostoja e ndërtimit të infrastrukturës është aq e lartë, saqë konkurrenca e drejtpërdrejtë shkatërron vlerën. Zvicra e ka zgjidhur këtë duke kërkuar që infrastruktura të ndërtohet si një rrjet i hapur, ku ofruesit konkurrojnë mbi shërbimet, jo mbi pronësinë e kabllove.
Në vitin 2024, autoriteti zviceran i konkurrencës, COMCO, gjobiti Swisscom me 18 milionë franga për shkelje të ligjit antitrust. Kompania ishte përpjekur të ndryshonte modelin e rrjetit në një arkitekturë të ndarë (P2MP), e cila do të kufizonte qasjen e drejtpërdrejtë të konkurrentëve. Pas vendimit të gjykatës, Swisscom u detyrua të kthehej te standardi i mëparshëm me katër fije fiber për shtëpi, duke ruajtur konkurrencën e hapur.
Burimi: stefan.schueller.net