US Navy do të përdorë një brez të ri dronësh për të kërkuar në fundin e detit dhe në sipërfaqe çdo minë që Irani ka vendosur në Hormuz. Qysh “hapja” e strait-it u shpall nga Trump, s’ka provë se minat janë gjetur apo shkatërruar.
Për të rifilluar trafikun, pyetja kryesore është nëse iranianët kanë vendosur mina dhe, nëse po, sa shpejt mund të gjenden dhe neutralizohen. Në mars, US Central Command deklaroi se ka sulmuar 16 anije iraniane që vendosnin mina, por ndikimi i këtyre sulmeve nuk është i konfirmuar.
Presidenti Trump tha se Hormuzi është “pjesërisht i hapur” dhe se “po kërkojnë pak mina”. Ai gjithashtu kërkon ndihmë nga udhëheqësit evropianë, duke thënë se “një anije ose dy nga disa vende” do të ishte e mirë.
Britania ka ofruar dronë për kërkim minash në një mision shumëkombëtar, ndërsa Franca premton të dërgojë anije pastrimi brenda disa ditësh pas një marrëveshjeje paqe. Deri tani, asnjë nga këto mjete nuk është dërguar, pasi mungon një marrëveshje e qartë.
Përpara luftës, agjencitë e inteligjencës amerikane kishin vlerësuar se Iran ka rreth 5,000 mina, nga modele të thjeshta që fluturojnë pak nën sipërfaqen deri te armë sofistikuara që vendosin sensorë në fundin e detit. Teknologjia e re përfshin dronë sipërfaqësorë, “Common Unmanned Surface Vehicle”, dhe “Knifefish” që zhyten për të kontrolluar me sonar.
Eksperti i RAND, Scott Savitz, thekson se “littoral combat ship” nuk mund të hyjë në një fushë mine, dhe minat moderne kanë aftësi për të zbuluar zërin e pajisjeve të pastrimit dhe për t’u zhdukur në thellësi. Kjo e bën kërkimin po ashtu të vështirë si “të dallosh gurë nga mina në një kanal të ngarkuar”.
Pa një plan të qartë dhe pa prova konkrete se minat janë pastruara, tregtaria në Hormuz mbetet në rrezik. US Navy dhe administrata duhet të japin llogari për vonesat dhe për mënyrën se si do të garantojnë sigurinë e rrugës së naftës.