Kryeministri izraelit, Benjamin Netanyahu, gjatë një vizite te trupat në jug të Libanit të martën, deklaroi se ushtria “nuk do të largohet” nga zona për sa kohë që grupi i mbështetur nga Irani, Hezbollah, mbetet një “kërcënim” për vendin. Një ditë më parë, ministri i Mbrojtjes, Israel Katz, deklaroi se forcat izraelite nuk do të tërhiqen “as një milimetër” derisa Hezbollahu të çarmatoset.
Ky qëndrim bie ndesh me klauzolën e parë të Memorandumit të Mirëkuptimit (MoU) mes SHBA-së dhe Iranit, i cili parashikon një ndalim të menjëhershëm dhe të përhershëm të luftimeve në “të gjitha frontet”. Një marrëveshje e veçantë e ndërmjetësuar nga SHBA mes Izraelit dhe qeverisë libaneze, të cilën Hezbollahu e ka denoncuar, nuk kërkon tërheqjen e forcave izraelite nga jugu i Libanit.
Cyrus Schayegh, profesor i historisë dhe politikës ndërkombëtare në Institutin e Gjenevës, vlerëson se Netanyahu po menaxhon një ekuilibër të vështirë. Me zgjedhjet e pritshme në tetor, një tërheqje e shpejtë nga Libani mund të interpretohet si kapitulim ose si pranim i presionit nga presidenti amerikan, Donald Trump. Megjithatë, Netanyahu e kupton se SHBA-ja kërkon të parandalojë që fronti Izrael-Hezbollah të dëmtojë negociatat më të gjera SHBA-Iran.
Tehrani ka deklaruar se Izraeli duhet të tërhiqet plotësisht nga territoret e pushtuara libaneze përpara se të nënshkruajë ndonjë marrëveshje paqeje. Megjithatë, Schayegh beson se Tehrani mund ta përdorë praninë e Hezbollahut si një mjet negociues, duke treguar fleksibilitet në procesin diplomatik.
Ronnie Chatah, komentator politik, vëren se ndonëse çështja e Libanit vonoi nënshkrimin e MoU-së, nuk ka pasur përpjekje serioze nga Irani për ta bërë këtë një prioritet që do të rrezikonte marrëveshjen. Sipas Macaron, për Uashingtonin, çështja bërthamore me Iranin mbetet përparësia kryesore, ndërsa përparimi në bisedimet dypalëshe mund të sjellë më shumë fleksibilitet amerikan lidhur me situatën në Liban.
Burimi: aljazeera.com