Si fëmijë, bëja çmos për të shmangur aktivitetin fizik. Në vitet ’90, sporti ishte diçka që e bënin të tjerët, ndërsa unë në orët e edukimit fizik fshihesha pas koshave duke pretenduar se kisha lënduar kyçin e këmbës. Si e rritur, ushtrimet i shihja vetëm si një përpjekje për të humbur peshë, të cilat shpesh i braktisja pas pak seancash.
Pas lindjes së fëmijëve, trupi im filloi të shfaqte probleme, veçanërisht dhimbje të shpinës. Pasi provova fizioterapinë, osteopatinë dhe trajtimet kiropraktike pa sukses të qëndrueshëm, dikush më sugjeroi stërvitjen e forcës. Vendosa të provoja, e motivuar edhe nga dëshira për të qenë e fortë, në vend që të fokusohesha vetëm te pamja e jashtme.
Pika e kthesës erdhi kur pashë në Twitter se autorja Fiona Cummins kishte arritur të ngrinte 100 kg në deadlift. Ky numër më frymëzoi t’i kërkoja trajnerit tim personal të ndiqnim të njëjtin qëllim. Filluam një program me deadlift, squat dhe bench press, me vetëm një seancë njëorëshe në javë.
Brenda pak muajsh, përparimi ishte i dukshëm: ngrita 80 kg, pastaj 85 kg dhe 90 kg. Kur më në fund arrita qëllimin prej 100 kg, ndjesia ishte e jashtëzakonshme. Trupi im kishte ndryshuar si rezultat i drejtpërdrejtë i asaj që e kisha detyruar të bënte, duke më dhënë një ndjesi kontrolli që nuk e kisha përjetuar më parë.
Përfitimet u shtrinë përtej palestrës. Tashmë mund të mbaj fëmijët e mi pa dhimbje, të transportoj dhe të montoj vetë mobilie të rënda. Sporti nuk është më një vend ku nuk përkas; tani e shoh fitnesin si një qëllim në vetvete. Përveç palestrës, shijoj edhe ushtrimin me paddleboard, duke u ndjerë më e kontrolluar mbi trupin tim, pavarësisht shenjave të operacionit cezarian.
Laura Evans, autorja e këtij rrëfimi, do të publikojë romanin e saj të parë, “Little Wild”, më 25 qershor.