Për shumë meshkuj, tërheqja seksuale ndaj gjoksit femëror ndihet si një instinkt biologjik i pashmangshëm. Megjithatë, shkencëtarët dhe antropologët kanë debatuar prej kohësh nëse kjo është një tipar i rrënjosur thellë në sistemin tonë nervor, apo një produkt i tabuve dhe ndikimeve kulturore ndër shekuj. Në thelb, gjoksi është një sistem për ushqyerjen e pasardhësve, një karakteristikë që e ndajmë me shumicën e gjitarëve.
Ndryshimi ndodhi miliona vite më parë, kur gjoksi i femrës njerëzore filloi të mbetet i dukshëm edhe pas periudhës së riprodhimit. Zoologu Desmond Morris sugjeroi se gjoksi u shndërrua në një sinjal seksual për të zëvendësuar pamjen e të pasmeve, pasi paraardhësit tanë filluan të çiftëzoheshin ballë për ballë.
Sot, seksualizimi i gjoksit ndikohet fuqishëm nga kultura dhe normat shoqërore. Për më tepër, hulumtimet tregojnë se preferencat seksuale mund të ndryshojnë në bazë të mjedisit ku rritet një individ, duke dëshmuar se sjellja njerëzore është tejet e adaptueshme.
Përtej kulturës, ekziston edhe një lidhje neurologjike. Stimulimi i thithkave aktivizon zona të trurit që lidhen me kënaqësinë dhe prodhimin e oksitocinës, hormonit të lidhjes emocionale. Kjo mekanikë biologjike, e cila fillimisht shërben për forcimin e lidhjes mes nënës dhe foshnjës, duket se është përshtatur edhe në marrëdhëniet mes partnerëve.
Në fund, duket se tërheqja ndaj gjoksit nuk buron nga një shkak i vetëm. Ajo është rezultat i një ndërveprimi kompleks midis biologjisë, neurokimisë, ndikimeve mediatike dhe zhvillimeve historike. Kjo përzierje faktorësh e bën gjoksin një simbol të rëndësishëm në jetën seksuale njerëzore, pavarësisht se origjina e saktë e këtij fenomeni mbetet e vështirë për t'u përcaktuar.
Burimi: askmen.com