Simon Jenkins argumenton se Britania nuk përballet me asnjë kërcënim të menjëhershëm ushtarak dhe se shpenzimet për mbrojtje duhet të reduktohen. Sipas tij, këto fonde do të ishin më të dobishme nëse do të përdoreshin për të mbështetur punësimin, mirëqenien dhe rritjen ekonomike.
Jenkins vëren se në Parlament, media dhe institucionet kërkimore ekziston një konsensus i ngushtë: ose Britania duhet të shpenzojë më shumë për mbrojtjen, ose të shpenzojë shumë më shumë. Ai kundërshton këtë qasje, duke iu referuar planit të Keir Starmer për të investuar 2.7% të PBB-së në mbrojtje deri në vitin 2030, si dhe objektivit të NATO-s për 3.5% deri në vitin 2035.
Autori e konsideron si absurde datën e vitit 2029, të përmendur nga krerët ushtarakë evropianë si një afat kur Rusia mund të jetë gati për luftë në Evropë. Ai e sheh këtë si një përpjekje për të nxitur taksapaguesit evropianë që të mbulojnë rolin e NATO-s, për shkak të hezitimit të Shteteve të Bashkuara. Jenkins shton se kapaciteti i një shteti për të kërcënuar një tjetër larg kufijve të tij nuk përbën dëshmi se ai synon ta bëjë një gjë të tillë.
Duke kujtuar përvojën e tij si anëtar i rishikimit strategjik të mbrojtjes në vitin 1998, Jenkins kritikon përdorimin e koncepteve të paqarta si “kërcënimi bërthamor”. Gjithashtu, ai përmend se 600 automjetet e blinduara Ajax janë me vonesë dhe të vjetruara, duke cituar Air Chief Marshal Sir Johnny Stringer, i cili theksoi nevojën për dronë me kosto të ulët në vend të platformave të shtrenjta.
Së fundi, Jenkins kritikon shpenzimet për projekte si hekurudha HS2, e cila vlerësohet mbi 100 miliardë paundë. Ai argumenton se qeveria nuk duhet të shkurtojë projektet e transportit dhe energjisë për të financuar buxhetin e mbrojtjes, duke theksuar se programi i dronëve kushton vetëm 5 miliardë paundë, një shumë shumë më e vogël se ajo e shpenzuar për hekurudhën.
Burimi: theguardian.com