Italiot kanë ngritur trofeun e Botës katër herë – 1934, 1938, 1982 dhe 2006 – dhe kjo i vendos në grupin e ekipave më të suksesshme në historinë e futbollit. Megjithatë, vendosja e një skuadre “më të madhe” nga këto dyzet vjet të triumfeve ngre debate të ashpra dhe kërkon një vështrim të thellë në secilin periudhë.
Skuadra e vitit 1982, e udhëhequr nga Enzo Bearzot, mbërriti në Spanjë në një atmosferë krize. Pas një grupi ku Italia nuk fitoi asnjë ndeshje, mediat vendase e kritikonin ekipin dhe sulmuesi Paolo Rossi ishte pa gola. Çfarë ndodhi në 5 korrik, në stadiumin Sarrià të Barcelonës, ndryshoi tërë skenarin: Rossi shënoi hat-trick kundër një Brazili që ende konsiderohet ndër ekipet më të mira që nuk kanë fituar Botën. Fituesi 3‑2 e shndërroi Rossi nga “burim i dobësisë” në hero kombëtar brenda 90 minutash. Përveç tij, skuadra mbante një mbrojtje të fortë, me Dino Zoff në portë dhe një linjë mbrojtëse të organizuar që e bënte të vështirë për kundërshtarët të depërtonin.
Në 1994, në Shtetet e Bashkuara, Arrigo Sacchi prezantoi një filozofi krejtësisht të re. Ku 1982 ishte praktikë dhe reagim, Italia e 1994‑s ishte e bazuar në formë, presion dhe lëvizje kolektive. Skema përfshinte disa nga mbrojtësit më të mirë të botës në atë kohë – Franco Baresi, Paolo Maldini dhe Alessandro Costacurta – të gjithë prodhues të “Milanit” që dominonte futbollin evropian në fund të viteve ’80. Rruga drejt finales ishte e vështirë, por Roberto Baggio shpëtoi ekipin në disa raste, veçanërisht kundër Nigerisë në 1/8, ku shënoi barazimin në kohën e shtesës dhe golin fitues në shtesën. Finalja në Rose Bowl, 17 korrik, përfundoi 0‑0 pas 120 minutash, por drama e penalltive u përfundua me një gabim të Baresit dhe një goditje të papërfunduar nga Baggio, i cili doli pa shënim dhe Brasilia u shpall kampione. Pamja e Baggio‑s me kokën e ulur, ndërsa brazilianët festonin, mbetet një nga imazhet më të njohura në histori.
Skuadra e 2006‑s, nën drejtimin e Marcello Lippit, erdhi në Gjermani në një moment të vështirë për futbollin italian. Skandali “Calciopoli”, që përfshinte Juventus, Milan dhe Fiorentina, kishte hedhur një re të errët mbi sportin kombëtar. Pavarësisht presionit, ekipi prodhoi një futboll teknikisht i rafinuar dhe taktikisht i mençur. Mbrojtja, udhëhequr nga Fabio Cannavaro, ishte e palëkundur, ndërsa Andrea Pirlo kontrollonte lojën nga zona e mesme me një qetësi të rrallë. Përpara, Luca Toni vepronte si një sulmues i fuqishëm dhe fizik. Finalja kundër Francës, e vendosur në penaltë pas barazimit 1‑1, u mbyll me triumfin e Italisë, e cila tregoi rezistencë dhe qetësi në momentet kritike.
Krahasimi i këtyre tre skuadrave nuk mund të bëhet në bazë të statistikave të thjeshta. Futbolli i vitit 1982, 1994 dhe 2006 ndryshoi në taktika, në kërkesat fizike dhe në kontekstin social. Çdo grup ishte i ndërtuar për sfidën e vet, dhe secili shprehu një kombinim unik të rezistencës mendore, organizimit taktik dhe cilësisë individuale që e bënin të paharrueshëm.