Memorandumi i mirëkuptimit (MoU) i nënshkruar së fundmi ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe Iranit nuk përbën një traktat paqeje, e as një kornizë të besueshme për një të tillë. Sipas një analisti të politikës së jashtme dhe strategjisti republikan, ky dokument përfaqëson një pauzë taktike të zgjedhur nga të dyja palët për arsye që lidhen me kohën, e jo me besimin reciprok. Asnjë anëtar i ekipit negociator amerikan nuk ushqen iluzionin se Tehrani synon të respektojë angazhimet që kufizojnë ambiciet e tij thelbësore.
Historia e Iranit tregon një model të qëndrueshëm: vendi negocion nën presion, nënshkruan marrëveshje për të lehtësuar atë presion dhe rifillon kursin e tij sapo kërcënimi i menjëhershëm të ketë kaluar. Marrëveshja e vitit 2015, e njohur si JCPOA, shërbeu si një shembull i këtij cikli, duke i dhënë Iranit hapësirë për të konsoliduar burimet dhe për të mbështetur rrjetet e tij të ndërmjetme, pa ndryshuar sjelljen e regjimit.
Programi bërthamor i Iranit mbetet në qendër të kësaj dinamike. Pavarësisht angazhimeve ndaj Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike, Irani ka ndjekur vazhdimisht objektivin për zhvillimin e një arme bërthamore. Udhëheqësit iranianë nuk veprojnë si aktorë pragmatikë në një llogaritje të zakonshme kosto-përfitim, pasi qëllimet e tyre strategjike dhe teologjike mbeten të pandryshuara, pavarësisht sanksioneve që kanë rënduar mbi popullsinë iraniane.
Administrata Trump e sheh këtë memorandum si një pauzë strategjike. Për Uashingtonin, kjo periudhë mundëson ruajtjen e qasjes në ngushticën e Hormuzit dhe rimbushjen e inventarëve ushtarakë, duke shmangur një konfrontim të parakohshëm. Ndërkohë, Tehrani kërkon lehtësim ekonomik për të fituar kohë.
Ky memorandum nuk është projektuar për të zgjidhur problemin iranian. Kur afatet e tij të skadojnë ose kur Irani të vlerësojë se marrëveshja e ka përmbushur qëllimin e saj, programi bërthamor dhe aktivitetet e tjera strategjike pritet të përshkallëzohen sërish. Administrata amerikane po përdor këtë kohë për t'u pozicionuar më mirë për veprime vendimtare në të ardhmen.
Burimi: aljazeera.com