Në vitin 1914, Departamenti i Brendshëm i SHBA-së, përmes Byrosë së Reklamimit (Bureau of Reclamation), filloi të shqyrtojë mundësitë për zhvillimin e lumit Columbia. Hulumtimet treguan se mijëra hektarë tokë pjellore kishin nevojë për ujitje, ndërsa burimet minerale në zonat malore kërkonin energji elektrike për t’u shndërruar në metale. Dy vjet më vonë, inxhinieri i shtetit të Oregonit propozoi zhvillimin e zonës së Bonneville si masë për mbrojtjen kombëtare, duke parë në këtë projekt një burim plehrash për kohë paqeje dhe nitratësh për kohë lufte.
Ligji për Rrjedhjet dhe Portet i vitit 1925 udhëzoi Sekretarin e Luftës, përmes Trupave të Inxhinierëve të Ushtrisë së SHBA-së, që të përgatiste vlerësime për kosto të sondazheve në lumenjtë e lundrueshëm ku zhvillimi i energjisë dukej i mundshëm. Siç vë në dukje Marc Reisner në librin “Cadillac Desert”, projektet e kontrollit të ujërave në Perëndimin Amerikan shpesh motivoheshin nga ideja se dominimi i lumenjve ishte një fat i paracaktuar.
Rivaliteti midis Byrosë së Reklamimit dhe Trupave të Inxhinierëve ishte i dukshëm, ku Hoover Dam u bë projekti kryesor për Byronë, ndërsa Projekti i Lumit Columbia u bë sfida historike për Inxhinierët. Presidenti Franklin D. Roosevelt, mbështetës i hidroenergjetikës, krijoi në vitin 1934 një Komision Rajonal të Planifikimit që hartoi planet për digat Grand Coulee dhe Bonneville.
Digu i Bonneville, i përfunduar në vitin 1938, prodhon deri në 1.2 GW energji. Ndërsa ky ishte një numër mbresëlënës për kohën, ai u tejkalua nga kapaciteti i Grand Coulee, i cili arriti në gati 7 GW në vitet 1970. Për të shpërndarë këtë energji, Kongresi krijoi Administratën e Energjisë së Bonneville (BPA). BPA-ja ndërtoi një rrjet të gjerë transmetimi, duke mundësuar industrializimin e rajonit dhe duke shërbyer si bazë për infrastrukturën moderne elektrike të Shteteve të Bashkuara.
Burimi: computer.rip