Kupa e Botës 2026 ka demonstruar se identiteti kombëtar modern është kompleks dhe i kontestuar. Përbërja e skuadrës së Marokut shërben si shembull, pasi 19 nga 26 lojtarët e saj kanë lindur jashtë vendit, kryesisht në Spanjë dhe Francë. Kjo situatë ngre pyetje mbi shtetësinë e dyfishtë, besnikërinë dhe trashëgiminë e kolonializmit.
Kompleksitete të ngjashme vërehen edhe te ekipet e Shteteve të Bashkuara, Kanadasë, Francës, Anglisë, Gjermanisë, Belgjikës, Holandës dhe Australisë, ku shumë lojtarë vijnë nga familje emigrantësh. Për më tepër, shumë lojtarë në ekipet evropiane vijnë nga komunitete me rrënjë në vende që dikur janë kolonizuar nga ato shtete.
Pas eliminimit të Holandës nga Maroku më 29 qershor, tre lojtarë me ngjyrë të ekipit holandez u përballën me abuzime racore në internet pasi humbën penalltitë. Ky incident nxori në pah një kontradiktë të vazhdueshme: lojtarët nga minoritetet shpesh përfshihen si pjesë e kombit kur janë të suksesshëm, por trajtohen si të huaj kur dështojnë.
Amnesty International ka vënë në dukje se masat e ndërmarra nga kjo administratë kanë përforcuar narrativën se “bardhësia është sinonim i identitetit amerikan”. Në vitin 2025, autoritetet e emigracionit (ICE) arrestuan rreth 400,000 persona, ndërsa në fund të qershorit u raportuan 10,000 arrestime brenda pesë ditësh.
Frika për përjashtim gjatë turneut u shoqërua me një këshillë udhëtimi nga mbi 120 grupe të të drejtave të njeriut. Në praktikë, gjyqtari somalez Omar Abdulkadir Artan u ndalua të hyjë në SHBA, ekipi iranian u përball me kufizime udhëtimi, ndërsa sulmuesi irakian Aymen Hussein u mbajt për shtatë orë në aeroport. Pavarësisht kësaj, ekipi amerikan, që përfshin lojtarë si Folarin Balogun, Alejandro Zendejas dhe Haji Wright, vazhdoi garën deri në 16-shen e fundit.
Burimi: aljazeera.com